Ang Espasyo na Nagsasalita
Tumayo sa harap ng isang tanawin mula sa Dinastiyang Song at ang unang bagay na mapapansin mo ay ang wala. Malalawak na piraso ng blangkong sutla o papel — minsang kalahati ng komposisyon — ay kumakatawan sa hamog, tubig, langit, o simpleng... wala. Ang isang estudyanteng Kanluranin na natutong punuin ang bawat pulgadang canvas ay maaaring makita ang kawalan. Isang pintor na Tsino ang makakakita sa pinaka-mahalagang bahagi ng larawan.
Ang konsepto ng 留白 (liúbái, "留" ibig sabihin "iwanan," "白" ibig sabihin "puti") — sinadyang blangkong espasyo — ay ang pinaka-natatanging katangian ng pinturang Tsino (国画 guóhuà). Ang pag-unawa dito ay nangangahulugang pag-unawa sa isang lubos na naiibang pilosopiya ng sining, isang umuunlad sa loob ng higit sa dalawang libong taon.
Ang Mga Pilosopikal na Ugat
Ang pinturang Tsino ay hindi umunlad nang hiwalay mula sa pilosopiya — ito ay direktang lumago mula dito. Ang pananaw ng Daoismo, partikular ang pagtutok ng Dao De Jing na "ang kapakinabangan ng isang lalagyan ay nakasalalay sa kawalan nito," ay humubog sa pag-iisip ng mga artist na Tsino tungkol sa espasyo. Ang mga walang laman na bahagi sa isang pintura ay hindi kawalan; sila ay naririyan sa ibang uri — ang 气 (qì), ang mahalagang hininga o enerhiya na dumadaloy sa lahat ng bagay.
Ang mga prinsipyong Konpusyano ay humubog din sa tradisyon, ngunit sa ibang paraan. Pinahalagahan ng Konpusyonismo ang pintura bilang tanda ng moral na paghuhubog. Inaasahan ang isang ginoo (君子 jūzǐ) na maging bihasa sa pagpipinta kasabay ng calligraphy, tula, at musika — ang 四艺 (sì yì), o Apat na Sining ng Iskolar. Ang pagpipinta ay hindi isang propesyon; ito ay isang praktis, tulad ng pagmumuni-muni o etikal na pagsasalamin.
Ang dobleng impluwensyang ito — metapisika ng Daoismo at sariling paghuhubog ng Konpusyonismo — ay ginawang naiiba ang pinturang Tsino mula sa tinatawag ng kasaysayan ng sining ng Kanluran na "mahusay na sining." Ito ay sabay-sabay na espiritwal na praktis, intelektwal na ehersisyo, at pansosyal na pagtatanghal. Magpatuloy sa Pagsusulat ng Tsino: Ang Sining ng Pagsulat bilang Mataas na Kultura.
Tanawin: Ang Kataas-taasang Uri
Sa sining ng Kanluran, ang potrets at mga eksenang relihiyoso ang naghari sa loob ng mga siglo. Sa Tsina, ang pagpipinta ng tanawin (山水画 shānshuǐ huà, literal na "pinturang bundok-tubig") ay nag-angkin ng pinakamataas na katayuan mula sa Dinastiyang Song (宋朝 Sòng Cháo, 960–1279) pap adelante.
Ang pangalan ng genre ay nagpapakita ng mga prinsipyo nito. 山 (shān, bundok) ay kumakatawan sa yang — matatag, patayo, tumatagal. 水 (shuǐ, tubig) ay kumakatawan sa yin — likido, pahalang, nagbabago. Bawat pagpipinta ng tanawin ay isang pagmumuni-muni sa interaksyon sa pagitan ng mga komplementaryong puwersa.
Ang mga dakilang guro ng Hilagang Song — Fan Kuan, Guo Xi, Li Cheng — ay lumikha ng mga monumental na tanawin na maliit na nagpapalaki sa mga pigurang tao. Ang Mga Manlalakbay sa Gitna ng mga Bundok at Sapa (c. 1000 CE) ni Fan Kuan ay ipinapakita ang maliliit na manlalakbay sa ilalim ng isang bangin na pumupuno sa itaas na dalawang-katlo ng komposisyon. Ang mensahe ay maliwanag: ang kalikasan ay bumabalot sa sangkatauhan. Ito ang kabaligtaran ng pananaw ng Renaissance, na naglalagay sa tao bilang sentro ng biswal na mundo.
Paano "Gumagana" ang mga Pinturang Tsino
Ang mga pinturang tanawin ng Tsina ay hindi gumagamit ng single-point perspective. Sa halip, gumagamit sila ng multiple vi